Nederlanders

Het geweeklaag is niet van de lucht: Nederlanders kunnen niet rouwen. Nederlanders zijn stokstijf en kil, ze huilen niet op begrafenissen, ze kunnen geen emoties tonen waarschijnlijk hebben ze geen emoties. Neem een voorbeeld aan de Nieuwe Medelanders uit zuidelijke landen. Die weten hoe het moet.


Misschien komt het doordat we speciale klanten hebben. Misschien zijn we wel helemaal niet representatief voor de rest van Nederland. Maar wat wij merken in de praktijk van ons niet-representatieve uitvaartcentrum, is dat onze niet-representatieve klanten wel degelijk kunnen rouwen. Als de besten. En ze willen en krijgen wel degelijk hele mooie, ontroerende, warme uitvaarten. Ze doen niet onder voor de warmbloedigste Surinamers. Toegegeven, ze werpen zich niet krijsend in het graf, zij gaan niet schuimbekkend op het natte gruis van de begraafplaats liggen stuiptrekken. Zij huren geen professionele huilers in om hun verdriet plaatsvervangend uit te schreeuwen.

Maar Nederlanders doen het in ieder geval beter dan, bij voorbeeld, de Fransen (en zelfs de Zuid-Fransen), waarbij uitvaarten zich reduceren tot een gezamenlijke gang naar de begraafplaats waar niet eens een kopje koffie te drinken valt. Hier leggen nabestaanden hun hart en ziel volledig in het organiseren van de uitvaart van hun geliefden. Heel vaak houden zij de hemelende bij hen