Terreur

David rolde de uitvaartwereld in rond 1992. Na tien jaar vanuit een klein kantoortje in de binnenstad te hebben geopereerd lonkte een pand tegenover de Nieuwe Ooster Begraafplaats: een plek voor de overledenen, zou dat niet ideaal zijn?

Helemaal zoals wij het wilden. Alles in één: kantoor, mortuarium en woning. Perfekt. Geen anonieme kale ruimtes in vreemde mortuaria meer, geen schuiflades in megakoelvriesinstallaties, geen naakte bodies met een nummerbandje om de enkel. Een eigen knus plekje. De natte droom van menig uitvaartondernemer nieuwe stijl. We sprongen in het diepe en startten ons uitvaartcentrum. Vijf jaar later moeten we constateren dat het allemaal redelijk ging. Op één aspect na. De gruwel van de bloemenbezorging.

Bloemisten maken rouwstukken op bestelling, en laten ze vervolgens bezorgen. Een enkeling doet het zelf. Het overgrote merendeel huurt daar een professionele bezorger voor. Dat klinkt chiquer dan het is. De meesten zijn gewoon sjaggeraars, met een mentaliteit van heb-ik-jou-daar. Ze bezorgen op het door henzelf vastgestelde tijdstip. Een ware terreur. Wat de bloemenbezorger wil, is dat we iemand in dienst nemen om 7 dagen per week en 24 uur per dag de bloemen aan te nemen. En nog eentje erbij, voor als de eerste moet lunchen of naar de WC. Als je zegt dat je dat niet kan, iemand in dienst nemen, dan vragen ze brutaal om een sleutel. Zou je daarop ingaan, dan liepen er een stuk of 25 louche figuren rond met een sleutel van je rouwkamers op zak. "Maar dan maak je toch een aparte ruimte voor?" Right. Krapte op de vierkante meter binnen de ring Amsterdam, daar hebben ze nooit van gehoord.

We dachten een oplossing te hebben gevonden: een fax naar alle bloemisten uit Groot Amsterdam met het verzoek het tijdstip van bezorging af te spreken. Welgeteld drie bloemisten vonden dat een goed idee en werken volledig mee. De rest weigert botweg, zegt niets maar stuurt onverdroten alle rouwstukken door op willekeurige tijdstippen naar ons toe. Als we dan op een zaterdagmorgen voor het eerst sinds drie weken uit kunnen slapen tot 9 uur, belt een bezorger aan om 8 uur. Zijn we er niet, dan worden de bloemstukken naast de heg gedumpt, of bij de buren. Een briefje op de deur: "bloemen bgg tel: 020 625 22 01" mag niet baten. In het gunstigste geval worden wij door de geluidsdoorlatende mobiele telefoon uitgescholden ten overstaan van de rouwende klanten waarmee wij op dat moment de uitvaart aan het doornemen zijn. Het simpele feit dat àls er bloemen bezorgd worden, er dan ook werk aan de winkel is, ontgaat de bloemenbezorger keer op keer.

David heeft al aangekondigd: op zijn uitvaart, geen bloemen.



PS: Achteraf bleek deze column zijn uitwerking niet te missen: velen durfden geen bloemen naar het UC te sturen. Laat u zich vooral niet belemmeren door mijn (overdreven? ironische? cynische?) stukjes! Stuur de bloemen gewoon door! Daar zijn we voor.


Liva Elders